DAGGA

DAGGA

16 jaar geleden…in ons geheugen gebrand alsof het gisteren was. 2996 mensen werden gedood door het afschuwelijke brein van 4 terroristen..

Het gaat door mijn gedachte…

Vorige week was weer een intensieve week met alles erop en eraan. De eerste echte “werkweek” voor de vrijwilligers en de focus lag op 2 belangrijke punten:

  • De farm
  • Primary local school

Peter heeft de farm voor zijn rekening genomen en ondertussen heb ik zijn bevindingen, adviezen en opmerkingen ontvangen. Het helpt zo enorm dat er iemand van buitenaf bij is, iemand die met andere ogen kijkt, andere dingen ziet, andere ideeën heeft…geweldig!

Marthe is verschillende dagen in het schooltje gaan ondersteunen en juf Louise en Marthe hebben duidelijk een “klik” want Marthe wil heel graag terug en hele dagen. Wow, de kids waren enorm blij met de lollies, schrijfboekjes, potloten, scherpers en pennen maar de tandeborstels en tandpasta was een “onverwachts” succes! De dag erna kwamen ze trots hun “tandjes” laten zien aan Marthe en de juf.

Banden worden gesmeed, hulp geboden en de kids zijn dankbaar. Dankbaar om de extra aandacht van Marthe, dankbaar om haar hulp en onvoorwaardelijke liefde.

Op vrijdag stond de ecotour gepland. Een rondleiding, georganiseerd door de stad waarbij we voor het thema “future cities” gekozen hadden. Boem erop! Juiste keuze, goede projecten bezocht, bekende (beruchte) townships bezocht, iets wat je alleen maar met begeleiding kunt doen en het heeft ons nog meer die duw in de rug gegeven om door te zetten en er voor te gaan. Er is nog zoveel werk…op allerlei vlak.

3 belangrijke punten sprongen eruit:

  • future housing townships
  • eco village
  • brainstorm / denktank workshop

Het was erg interessant en natuurlijk gebeurde er weer van alles. De energie zat juist en er werden verschillende goede contacten gelegd, nodig voor onze volgende stap.

Gisteren ontving ik een mailtje met een uitnodiging om een meeting bij te wonen in Zwitserland…het gaat over nr.1 : housing! Erg interessant!

Donderdag bezoek ik de township en wil er alvast polsen of er interesse is om een soortgelijke woning als “pilot” te gaan gebruiken. Ondertussen is de vrouw des huizes een “entrepreneur” geworden én dit klopt perfect in het grotere plan.

Voor zaterdagavond had ik een uitnodiging ontvangen om aanwezig te zijn bij een boek-launch. Met ons 4 waren we zowat de helft van de genodigden…het werd een ander verhaal…een kennismaking met 3 onbekende; Hettie, Jannie en Jean-Claude. Niet wetende wat te verwachten, eindigde de avond geweldig…tranen van emotie…want de juiste woorden werden “getrokken”, puzzelstukjes vielen op de plaats…er werd gedanst…en het mooiste van alles was de dans van 2 trotse vaders met hun 2 beauty’s van dochters…wow! Een moment van “meant-to-be”…zalig!

Zondagochtend was het plan om vroeg bij Jean-claude te zijn en zijn dienst te volgen. Hij is missionaris en vertrekt vandaag naar Thailand. Helaas had ik zo’n nacht van “niet-slapen” en heb me de hele nacht verdiept in de geschiedenis van het dorp. Tegen de ochtend viel ik in slaap, we sliepen bij de buren van “onze” farm om te ervaren hoe het is, als gast. Ondertussen weten we: onze gasten zullen bij ons niks tekort komen! 🙂

Omdat het wat later was vooraleer ik wakker was (9:00) besloten we om een verkenning te doen met de 4×4 op de farm van de buren. Het hele terrein hebben we afgereden en we konden dus ook makkelijk onze farm zien van de andere kant. Daarna besloten we naar het dorp te rijden en er wat te eten voordat we weer richting huis reden.

Alles zat vol, Francien moest dringend naar toilet en zei, we zoeken wel verder maar eerst plassen. Geheel onverwacht liep ik door het hotel naar achteren, niet wetende dat daar nog een terras is met lekker veel zonlicht…terras was leeg, 1 tafel bezet én wie zit daar én heeft net de kaart in de handen gekregen? jawel; Jean-Claude, Hettie en Jannie! What?                             Het was over 6 toen we thuis kwamen.                            Donderdag slaap ik een paar dagen bij Hettie…

Bij het wegrijden, bloedde mijn hart. 6 jonge jongens tussen 6-10 jaar oud, in lompen gekleed, vreselijk om te zien, niet gewassen, niet verzorgd, vroegen niet om geld maar om eten! Stop de car…

Een van de jongens had een supermarkt zak vast met gekookte spaghetti in, los in de zak. Ze zochten nog drinken en wat zout om de spaghetti smaak te geven…

Nadat we de dichtstbijzijnde buurtwinkel (heel beperkt) bezocht hadden, konden we hen blij maken met een brood, blikjes met witte bonen in tomatensaus, kant en klare spaghetti en 6 flesjes fris. Als extraatje kochten we 6 chocoladerepen.

Hun ogen spraken boekdelen, geen sprankel hoop, alleen angst en verdriet, bijna “depressed”….

Toen ik vroeg waar ze naar school gingen zeiden ze de hogeschool maar dat kan echt niet, ze zijn daar nog veel te jong voor. Ze gingen duidelijk NIET naar school en toch wisten 4 van de 6 wat ze wilden worden later:

  • Auto mekanieker
  • Carpentier – houtbewerker
  • Teacher
  • Ober

Een “bewaker” sprak de jongens dwingend aan om terug naar huis te lopen. Hij vertelde ons dat het “boeffies” zijn, ze dagga roken en niet luisteren noch naar school gaan….

Mijn moederhart bloedde… hoe kunnen jongens van 6 jaar dagga roken en niet naar school gaan?

11-9-2017….kinderen horen liefde, verzorging, onderwijs en gezonde voeding te krijgen….

Tot volgende week,

Liefs

Gemma